duygu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
duygu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

31 Ocak 2014 Cuma

Hayat Bir Hint Filmi Değildir

Her şey bir düşle başlar. İlk görüş, ilk selam, ilk öpüş...
Hiç beklemediğin bir anda karşına çıkar. Hiç beklemediğin bir yerde... Elin ayağın bir birine dolaşır. Ne yapmalı, nasıl başlamalı, nasıl devam etmeli? Bir sis bulutunun ardından bakar size, beklenmedik bir masumiyetle. Susmalı mı, konuşmalı mı, yoksa oradan kaçıp gitmek mi? Kararsızlıkların arasında, içindeki sesleri dinlersin. Çığlık çığlığa bağırırlar, susturamazsın. Hangisini dinlemen gerektiğini de bilemezsin. Biri evet der, diğer hayır. Biri yap der, diğer yapma. Biri selam der, diğer kaçar.

Hherşeyin sıradan olduğu bir gün, bir "selam" ile şaheserliğe ulaşır. Bir selam der, bir hoşçakal... Arada geçip gidenlerden, söylenenlerden, gülüşmelerden bihabersindir. Sadece iki anı hatırlarsın, birisi selam, diğeri hoşçakal...

Sonra nasıl tekrardan iletişime geçeceğini düşünürsün. Arasam mı, yazsam mı? Farketmez dersin ve yazarsın. Bir selamla başlar ve bitmez. Günlerce yazarsın, konuşursun. Günlerce tasarlarsın aklından geçenleri. Tekrar, tekrar, tekrar... Ne istediğini biliyorsundur artık. Ne yapman gerektiğini de...

Sonra bir kahve içersin beraber. Acıdır kahve ama tatlıdır da... Şaheser bir gece, bir öpücükle muazzamlığa ulaşır. Kulakların çınlamaya başlar. Bütün hücrelerinde hissedersin o ilk öpücüğün etkisini. Hiç bitmesin istersin ancak saat çalar: ding! ve ayrılık vakti.

Uuyanırsın rüyadan gerçekliğe. Her şeyi tozpembe olarak hayal meyal hatırlarsın. Sanki yıllardan beri aynı rüyayı görüyormuş gibi hissedersin ancak çok kısa bir geçmiştedir hepsi. Hemen arkanda. Hemen geride kalmıştır.

Bbir düşle başlar herşey ve bir tokatla son bulur düşler. Sen elinde önünde bir bilgisayarla bu satırları yazarken kalakalırsın.

Hayat bir hint filmi değildir evet ama bu kadar da hollywood vari olmamalıydı bence...

11 Mayıs 2013 Cumartesi

Savaşın İnce Sanatı

Gecenin karanlığı çökmüştü omuzlarıma
Bin bir türlü düşüncelere sevk etmişti
Hayallerimle yaşıyordum ve hayallerim benden uzaktı
Hayallerimle yaşıyordum ve şimdi hayallerim yanıyordu.

Gecenin karanlığında karanlık gölgeler,
Sarmalamıştı etrafımı birer birer
Bir çıkış yolu arıyordum, ancak;
Gecenin karanlığında karanlık gölgeler
Düşüncelerimi de karartmıştı birer birer.
Sol yanımda gelen bir hamle
ve ardı arkası kesilmeyen darbeler bütünü...
Bunlar değildi canımı yakan
Canımı yakan;
Geçmişim, geleceğim. Dünüm ve bugünüm
İçimde kopan bir fırtına, bir savaş vardı sanki
Ne yazık!
Kimse öğretmemişti bana bu savaşın ince sanatını
İlk nefesimle girmiştim bu harp meydanına
Korkuyordum, hazırlıksızdım...
Ne garip!
Savaş meydanında, savaş sanatı öğrenmek...

Gecenin karanlığında karanlık gölgeler,
Çekiliyorlardı üzerimden birer birer
Geçmişim, geleceğim, dünüm ve bugünüm
Beni benliğimle bırakıp uzaklaşıyorlardı,
Farklı yönlerde...
Yığılıp kaldım yere
Bu savaşı kaybettim belki de...
Bacaklarım titriyor, ağlıyorum sessizce.
Boylu boyunca uzanmışım yere,
Yüreğimin isyanını dindirmeye çalışıyorum.

Bir karanlıklar silsilesi daha son buluyor
Gözlerimi açıyorum
Bir hastane koğuşunda...

1 Mayıs 2013 Çarşamba

Bir Garip Şey

     Unutmak...     Unutulmak...

     Ölümün diğer adıdır unutulmak, farklı bir cinayet şeklidir unutmak. Ne kimse cenazenize gelir, ne de birisi sizi sorgulamaya... Çok ironik bir durum. Karnın çok açtır, paran yoktur ve karnını doyurmak için ekmek "çalarsın" kanun koruyucular ensendedir. Birisinin hayatını alt-üst edersin, yaşayan bir enkaza dönüşmesine sebebiyet verirsin ama kimse sana sormaz, "Neden yaptın?" diye. Unutulmaktan ölümüne korkarım, o yüzdendir hiç kimseyi unutamayışım. Bir lanet sanırım bu. Bazı insanlara doğuştan yapışan bir etiket... Şanslı mıyım acaba?

     Bugün bir arkadaşım aradı. Uzun zaman olmuştu görüşmeyeli, çok uzun zaman. Şanşkınlık, sevinç, heyecan... Bir anda bütün duygularım harekete geçti, nutkum tutuldu, ne söylemem gerektiğini bilemedim bir an. Biraz sohbet, biraz eski günler... Yarın tekrar arayacağım, bu kadar uzun zamandan sonra benden kurtulmak mümkün mü?

     Hatırlanmak mutlu eder insanı. Her insanı mutlu eder. Hatırlayın geçmişte bıraktıklarınızı, eşekliğin alemi yok. Bunu okuduktan sonra hala beni aramayan varsa, onun da kafasını kırayım ben.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

     Hint filmleri izliyorum bu aralar. Eega, Faana, Taalash, Oh My God, Barfi, Taare Zameen Par... Ha unutmadan, bir de "3 İdiots" var. Hoolywood filmlerinin bir çoğundan kaliteli olduklarını söyleyebilirim. Ama 150 dakikadan aşağı filmleri yok ya. Neyse konumuz bu değil, uzun filmler ama etkileyiciler, tavsiyedir.

     Filmleri izlerken bir çok duyguyu bir arada yaşayabiliyorsunuz. En azından bende öyle, siz ruhsuzsanız bilemem tabii ki. Neyse konumuz siz değilsiniz. Demek istediğim bir sahnesinde kahkahalarla boğuşurken hemen arkasında kucağınıza düşen gözyaşlarına şaşkınlık içerisinde bakabiliyorsunuz. Bir sahnede ihanete tanık olurken diğer sahnede aşkın en yoğun halini yaşayabiliyorsunuz. Nedense benim her sahnede düşündüğüm insanlar var. Çok çeşit girmiş-çıkmış hayatımdan. "Ben mi çok orospuyum yoksa onlar mı?" diye sorup duruyorum bu aralar kendime. Oldukça fazla soruyorum... Ha orospu demişken, bilinen en eski mesleğin orospuluk olduğunu biliyor muydunuz? Bir düşünün bakalım neden? Neyse konumuz orospular değil tabii ki.

     Ne diyorduk? Evet, Hint filmleri. Fazla yormayın, izleyin işte. Güzel filmler. Aamir Khan, Kareena Kapoor iyi oyuncular. Bizdeki Kadir İnanır ve Türkan Şoray gibi mesela.

     İzlemeniz gereken filmlerin isimlerini de verdim işte, daha ne bekliyorsunuz? Hadi iyi seyirler size.

     O değil de; köpek gibi özlüyorum seni, hiç mi farketmiyorsun bunu? Neyse gözyaşlarımızı gecenin şefkatli kollarına bırakıp, zıbaralım artık.

 
Blogger Witget