sevgili etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sevgili etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

31 Ocak 2014 Cuma

Hayat Bir Hint Filmi Değildir

Her şey bir düşle başlar. İlk görüş, ilk selam, ilk öpüş...
Hiç beklemediğin bir anda karşına çıkar. Hiç beklemediğin bir yerde... Elin ayağın bir birine dolaşır. Ne yapmalı, nasıl başlamalı, nasıl devam etmeli? Bir sis bulutunun ardından bakar size, beklenmedik bir masumiyetle. Susmalı mı, konuşmalı mı, yoksa oradan kaçıp gitmek mi? Kararsızlıkların arasında, içindeki sesleri dinlersin. Çığlık çığlığa bağırırlar, susturamazsın. Hangisini dinlemen gerektiğini de bilemezsin. Biri evet der, diğer hayır. Biri yap der, diğer yapma. Biri selam der, diğer kaçar.

Hherşeyin sıradan olduğu bir gün, bir "selam" ile şaheserliğe ulaşır. Bir selam der, bir hoşçakal... Arada geçip gidenlerden, söylenenlerden, gülüşmelerden bihabersindir. Sadece iki anı hatırlarsın, birisi selam, diğeri hoşçakal...

Sonra nasıl tekrardan iletişime geçeceğini düşünürsün. Arasam mı, yazsam mı? Farketmez dersin ve yazarsın. Bir selamla başlar ve bitmez. Günlerce yazarsın, konuşursun. Günlerce tasarlarsın aklından geçenleri. Tekrar, tekrar, tekrar... Ne istediğini biliyorsundur artık. Ne yapman gerektiğini de...

Sonra bir kahve içersin beraber. Acıdır kahve ama tatlıdır da... Şaheser bir gece, bir öpücükle muazzamlığa ulaşır. Kulakların çınlamaya başlar. Bütün hücrelerinde hissedersin o ilk öpücüğün etkisini. Hiç bitmesin istersin ancak saat çalar: ding! ve ayrılık vakti.

Uuyanırsın rüyadan gerçekliğe. Her şeyi tozpembe olarak hayal meyal hatırlarsın. Sanki yıllardan beri aynı rüyayı görüyormuş gibi hissedersin ancak çok kısa bir geçmiştedir hepsi. Hemen arkanda. Hemen geride kalmıştır.

Bbir düşle başlar herşey ve bir tokatla son bulur düşler. Sen elinde önünde bir bilgisayarla bu satırları yazarken kalakalırsın.

Hayat bir hint filmi değildir evet ama bu kadar da hollywood vari olmamalıydı bence...

12 Mayıs 2013 Pazar

Nasıl Bir Büyümektir Bu?

     Büyümek...
    
     Nedir? Ne değildir?
    
     Bir insanın büyüdüğüne nasıl karar veririz? Biz büyüdüğümüzü nasıl anladık? Her birimiz için farklı cevapları olan sorular bunlar. Her birimizin hikayesi farklı kapılara açılıyor, farklı duraklarda son buluyor. Bizler sadece bu hayat otobüsünde beraber yolculuk yapan yabancıyız birbirimize. Her birimizin durakları farklı ve her birimiz hikayesi özel.

     Ben nasıl büyüdüğümü anlayamadım. Nasıl bir anda çocuk olmaktan vazgeçtiğimi... Bir an önce umarsız bir çılgınlıkla, umursamaz bir kaideyle çocukluğumu had safhasında yaşarken, bir an sonra büyümüştüm. Bir an sonra göz göze gelmiştik. Sonra... Sonra bir daha da toparlanamadık zaten. Hiç bir zaman istemediğim ve istemeyeceğim bir olgu karşısında bir tavşan ürkekliğiyle donakalmıştım karşında.  Kelimeler cümlelere dönüşüp bir saçmalıklar silsilesi oluştururken bir daha asla çocuk olamayacağımı anlamıştım. Bir daha asla şen şakrak bir şekilde, umursamaz bir tavırla hayatı karşıma alıp, onunla dalga geçemeyecektim. Bir daha asla tam anlamıyla yeniden yaşayamayacaktım. Beni dönüştürdüğün bu varlık, bu beden artık benim için bir et parçasından başka bir şey değildi. Sen karşımda, konuştuğum saçmalıklar silsilesinin arasından esprileri ayıklayıp gülümserken bana, nasıl bir felakete sebep olduğundan bihaberdin. Ben, çocuk olmaktan vazgeçmiştim istemeyerek. Sen, beni öldürmüştün bilmeyerek.

     Gözlerine kilitlendiğim an birmişti benim bir an önceki hayatım. Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı. Ben bittim ve sen en masum halinle kalkıp gittin... Geride bıraktığın sahte gülümsemelerin izleri duruyordu hala masada, sen yoktun. Sen gittin ve giderken benim en önemli parçamı da yanında götürdün, benim çocukluğum senin ellerindeydi. Şu ana kadar farkına varamadığım bir gerçek, dünyadaki en acımasız ellerde olduğuydu. Patlamaya hazır saatli bir bombanın, her tik tak sesiyle oluşturduğu o panikle, o korkuyla koşturuyorum peşinden. Hayır! Senin için değil, çocukluğumu en saf haliyle kurtarabilmek için...

12 Nisan 2013 Cuma

Yaz Yağumuru Gibiydi Aşkımız

 yaz yağmuru gibiydi aşkımız...
bir gelip bir gidiyordu,
sen herzaman ki gibi dünyamdın benim
bense güneşindim.
herşeye, herkese elimi uzatmaya gayret eder
ama aslında sadece sana çalışırdım...
dedim ya yaz yağmuru gibiydi aşkımız
ben ışınlarımı olanca gücümle sana ulaştırmaya çalışırken
sen araya kara bulutlar koyardın
şimşekler çakar,yağmurlar yağar
ve benim önümde hep karabulutlar...
arada bir yüzünü açardın
işte o zaman kısa bir an için bu hasret biter
ve yemyeşil bi örtü kaplardı bedenini
yeniden canlanır,hayat bulurdun
uzaklıklar,ayrılıklar aşkı olgunlaştırır derler
bizim aşkımızı da olgunlaştırırdı kara bulutlar...
ama bazen karabulutlar hiç dağılmazdı
günler,haftalar,aylar geçer hep orda dururlardı
benzin solardı,yaprakların dökülmeye başlardı
kuş tüyü yatağında üşürdün,bıçaklar saplanırdı bedenine
hasret öyle bir sarardı ki bedenimi
sensizlik öylesine yorardı ki beni
ışınlarım gücünü kaybeder ve ben sonsuzlukta tek kalırdım...
ve sevgilim kış gelir doğa ölür
ve güneş sönerdi...
başka bi hayatta karşılaşmak umuduyla...

11 Nisan 2013 Perşembe

Üşüyorum Artık

     Uzaklardan bir ses olmani isterdim, bir selam, bir nefes... "Üsüme" diye seslenmeni isterdim... Bir el olmani isterdim, bir kol... "Özledim" deyip sarilmani... En karanlik yerinde düslerimin çikip gelmeni isterdim. Kinali bir bahar gibi, umut isigi olmani isterdim hayatima... Gelseydin ve yaslasaydim basimi omuzuna, aglasaydim doya doya ... Geçerdi üsümesi yüregimin, geçerdi üsümesi içimin, kirpiklerimde yagmurlar dumanlanmazdi biliyorum...

     Seninle sulari yesil bir irmagin kiyisinda bulusmak, saçlarinin kokusundan öpmek, içime çekmek ve serin solugundan içmek, sana sarilmak, kucaklamak, uçmak isterdim…

     Ama nafile, aramizdaki bütün yollar kapali... Bütün dallar kesik... Yoklugun buz gibi soguk... Üsüyorum... Yüregim de donmus sanki. Gözlerimde... Atesler içinde bedenim... Öyle bir üsüme ki, hiç bir sey isitmiyor artik. Bütün uzuvlarim uyusmus. Ezip geçiyor ruhumu acilar...

     Yoksun iste, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor simdi. Kirpikleri kirilan bir zamanin teninde, agrili siirler topluyorum gecelere simdi... Bilirim, sevmek ve özlemek bir atese dokunmaktir; yakmaktir yüregini yanginlarda. Ama ben üsüyorum. Yoklugun buz gibi soguk. Yakacak bir seyimde yok… Agliyorum, buza dönüsüyor gözyaslarim… Agliyorum, akip gidiyor gözyaslarim çaglayanlara… Bakakaliyorum ardindan çaresiz…

     Ah! bir el olsan dokunsan alnima, oksasan saçlarimi bir anne sefkatiyle.. Geçerdi agrisi basimin, geçerdi biliyorum... Bir gül olsaydin bahçemde, koklasaydim nefes nefes, çekseydim içime derin derin... Bir göz olup baksaydin gözlerime, çekip alsaydin içindeki hüznü... Ah! bir bilsen nasil sevinirdi yüregim, nasil sevinirdi dudagimdaki gelincik, kapimdaki akasya...

     Susuyorum artik derin derin... Ve sessizce soluyorum bir hazan yapragi gibi... Oysa ne kadar çok hasretim konusmaya, anlatmaya, anlasilmaya... Oysa ne çok istiyorum, tüm bedenimden söküp almani yalnizligimi, hicranimi bir tilsimla... Yüregim kanrevan, dikenler acimasiz, ayaklarim kirik kosamiyorum artik doruklara, menzil uzak...

     Gel. Yüregim ol seher gülüm, her ölümümde bana yeniden hayat ver. Elim ol, ayagim ol, canim ol... Gecem - gündüzüm ol... Aglayan gözlerim ol her damlada yeniden dogur beni yeniden dogur umudumu. Her öldügümde yeniden yarat ki, seni ne kadar özledigimi anlatayim, ne kadar çok sevdigimi ...

Önce sen gel sevgilim solmadan resimler, siirler sislenmeden... Islenmeden geceler ... Sonra ölüm gelsin...

Yoksun iste, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor simdi..

 
Blogger Witget