yalnızlık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yalnızlık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

23 Nisan 2013 Salı

Saçmalıklar Silsilesine Bir Nota

     Saat 21:30 ve bir günün daha sonuna yaklaşıyoruz adım adım. Sensiz geçen ve hala ışınlanma olmadığı için sensiz bitecek bir gün. Artık o kadar da acıtmıyor. Yani evet yokluğun hala can yakıcı ama eskisi kadar değil. İnsanoğlunun temelinde vardır değil mi bu? Uyum sağlama, duruma alışma ve devam ettirme. Evet, evet doğamızda var bu. O zaman bu akşam öyle sikimsonik duygusal yazılar yazmayacağım. Sen gittin, ben acı çektim ve bitti.

     Bu akşam zombilerden bahsetmek istiyorum. Evet doğru artık ben de bir "The Walking Dead" fanıyım.
     İşte şu yukarıda gördüğünüz ruhsuz, tipsiz bi sike benzemeyen varlıklara zombi diyorlar. Popüler kültürün bir parçası olarak bir çok filme konu olmuşlardır. Ruhsuz, akılsız, insan etine daha çok canlı insan etine düştün, hızla çürüyen bir bedene sahip varlıklar olarak tasvir edilirler.

    Şimdi bu zombiler nerden çıktı? Hangi gerizekalı çıkıp da zombi diye bir safsatayı uydurmuş olabilir? Aslında çoook eski dönemlere uzanıyor zombi tarihi aga. Zombi inanışı, Afrika’nın önemli dini inançlarından biri olan Voodoo’ya dayandırılmaktadır. Voodoo inancına göre, voodoo rahibi  veya rahibesi  çeşitli ayinlerle ölüleri diriltebilir ve dirilen kişinin bilinci yerinde olmadığından onu dirilten rahip veya rahibe kontrolü altında istediklerini yaptırabilir. Voodoo inanışının tanrısı Nzambi'yi andırdığı için bu ismi almıştır.

     Peki var mı böyle bir şey? Yok tabii ki amk ne saçmalıyorsunuz siz? Ama ya varsa? Var olduklarını varsayarak zombileri inceleyelim mi biraz? Hazır mısınız? Korkmayın korkmayın, ben yanınızdayım.

    Zombiler, vampirlerle akrabalardır. (Nasıl bir ilişki gerçekleşmişse artık) Ancak vampirlerin yaşam şartları ve şekilleriyle zombilerinki çok farklıdır. Mesela vampirlerin dönüşüm süreci oldukça uzundur (Google'dan arayın ne kadarmış diye) sanırım bir kaç gün. Vampirlerin alışma süreçleri de vardır, gün ışığından olumsuz etkilenirler falan. Zombilerde ise; dönüşüm süreçleri bir kaç saattir, gece-gündüz farketmez her an sikerler, şey pardon yerler, alışma süreci diye bir şey yoktur direkt insan avına çıkarlar. Ha unutmadan, vampirler gibi sadece kan değil, etleri de yerler. Daha doğrusu, mide bağırsak, dalak ne bulurlarsa artık. Öyle de midesiz varlıklar.

     Geri dönüşümü olmaz diyorlar. Bir kere zombi oldun, yarra yedin aga, kurtuluşun yok. Benim kafam tam olarak burada karışıyor ya. Şimdi bir zombi bir insanı ısırırsa, zombi olur ya insan. Bir insan bir zombiyi ısırırsa neden insan olmaz o zombi?

     Saat olmuş 22:15 ve ben sensiz bir uykuya daha hazırlanıyorum. Kulağımda ince bir tını: "Sensizliğin Lanet Senfonisi"

12 Nisan 2013 Cuma

Ölüyorum Açlıktan

     Yorugucu bir günün, saçma bir haftanın sonuna yaklaşırken an be an, selam çakalım buradan hayallerimize, bir gün daha yaklaştığımız özlemlerimize. Selam çakalım batacak olan Güneş'e, doğacak olan Ay'a, açacak olan çiçeğe ötecek olan kuşa, selam çakalım ota boka.

     Şizofrenik sancılarımın en yoğun saatlerine yaklaşıyorum, simgesel bir silüetinle. Alıyorum seni karşıma, fısıldayarak haykırıyorum içimden geçenleri sana. Gözlerini gözlerime kilitlediğin an, dayanamıyorum bir kez daha ölüyorum. Ne ölüm ama... Bir resmin ilişiyor gözüme ve ben, bir gün daha yaşamaya çalışıyorum. Bir gün daha direniyorum yokluğuna. Yaşamak direnmektir, diyor Ferhat Tunç.

     Her gün bir mektup yazıp postalıyorum. Alıcı yok, adres yok, gönderen yok. Her gün bir demet çiçek sipariş ediyorum. Telefon yok, çiçek yok, çiçekçi yok. Her gün bir düş kuruyorum. Sen yoksun, ben yokum, biz asla olamadık.

     Bak! Nasıl açım şimdi. Bir avuç sevgiye, bir parça ilgiye bir kucak dolusu sana... Nasıl açım bilemezsin. Yüzyıllarca yesem doymam sanırım. Yanında koca bir kadeh şarap, hatta iki kadeh olsun. Biri kırmızı, biri beyaz olsun. Tokuşturduğumuzda kadehlerimizi, kelebekler uçuşsun etrafımızda, bahar kokuları dolsun içimize. Ben, sen kokayım, seni içeyim, seninle sarhoş olup hülyalara dalayım. Sen, buz gibi dudaklarınla öp beni. İçim ürpersin ama teninle ısınayım ben.

     Bak! Ölüyorum açlıktan. Hadi doyur beni...

11 Nisan 2013 Perşembe

Üşüyorum Artık

     Uzaklardan bir ses olmani isterdim, bir selam, bir nefes... "Üsüme" diye seslenmeni isterdim... Bir el olmani isterdim, bir kol... "Özledim" deyip sarilmani... En karanlik yerinde düslerimin çikip gelmeni isterdim. Kinali bir bahar gibi, umut isigi olmani isterdim hayatima... Gelseydin ve yaslasaydim basimi omuzuna, aglasaydim doya doya ... Geçerdi üsümesi yüregimin, geçerdi üsümesi içimin, kirpiklerimde yagmurlar dumanlanmazdi biliyorum...

     Seninle sulari yesil bir irmagin kiyisinda bulusmak, saçlarinin kokusundan öpmek, içime çekmek ve serin solugundan içmek, sana sarilmak, kucaklamak, uçmak isterdim…

     Ama nafile, aramizdaki bütün yollar kapali... Bütün dallar kesik... Yoklugun buz gibi soguk... Üsüyorum... Yüregim de donmus sanki. Gözlerimde... Atesler içinde bedenim... Öyle bir üsüme ki, hiç bir sey isitmiyor artik. Bütün uzuvlarim uyusmus. Ezip geçiyor ruhumu acilar...

     Yoksun iste, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor simdi. Kirpikleri kirilan bir zamanin teninde, agrili siirler topluyorum gecelere simdi... Bilirim, sevmek ve özlemek bir atese dokunmaktir; yakmaktir yüregini yanginlarda. Ama ben üsüyorum. Yoklugun buz gibi soguk. Yakacak bir seyimde yok… Agliyorum, buza dönüsüyor gözyaslarim… Agliyorum, akip gidiyor gözyaslarim çaglayanlara… Bakakaliyorum ardindan çaresiz…

     Ah! bir el olsan dokunsan alnima, oksasan saçlarimi bir anne sefkatiyle.. Geçerdi agrisi basimin, geçerdi biliyorum... Bir gül olsaydin bahçemde, koklasaydim nefes nefes, çekseydim içime derin derin... Bir göz olup baksaydin gözlerime, çekip alsaydin içindeki hüznü... Ah! bir bilsen nasil sevinirdi yüregim, nasil sevinirdi dudagimdaki gelincik, kapimdaki akasya...

     Susuyorum artik derin derin... Ve sessizce soluyorum bir hazan yapragi gibi... Oysa ne kadar çok hasretim konusmaya, anlatmaya, anlasilmaya... Oysa ne çok istiyorum, tüm bedenimden söküp almani yalnizligimi, hicranimi bir tilsimla... Yüregim kanrevan, dikenler acimasiz, ayaklarim kirik kosamiyorum artik doruklara, menzil uzak...

     Gel. Yüregim ol seher gülüm, her ölümümde bana yeniden hayat ver. Elim ol, ayagim ol, canim ol... Gecem - gündüzüm ol... Aglayan gözlerim ol her damlada yeniden dogur beni yeniden dogur umudumu. Her öldügümde yeniden yarat ki, seni ne kadar özledigimi anlatayim, ne kadar çok sevdigimi ...

Önce sen gel sevgilim solmadan resimler, siirler sislenmeden... Islenmeden geceler ... Sonra ölüm gelsin...

Yoksun iste, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor simdi..

 
Blogger Witget